ای عشق تو ما را به کجا می کشی ای عشق

جزء محنت و غم نیستی اما خوشی ای عشق

این شوری و شیرینی من خون زلب توست

صد بار مرا می پزی و می چشی ای عشق

دین و دل وحسن و هنر و دولت و دانش

چندانکه نگه می کنمت هر ششی ای عشق

آواز خوشت بوی دل سوخته دارد

پیداست که مرغ چمن آتشی ای عشق.