من برای نبودن نیامدم

برای بودن آمدم

از وقتی به دیدن عادت کرده ام

زمین فراخ بود و آسمان گسترده

اینجا خورشید و باد و باران با من آشنایند و من

 قدمهایم را شمرده ام..

و دانستم که برای بودن آمده ام...

دنیای عجیبیه !

کسی رو که دوست داری بمونه ، می ره

و اونی که حتی بهش فکر نمی کنی می مونه..

من چی دارم می گم !......

وقتی قانون روزگار و جبر سرنوشت اینه...حالا من هی بشینمو صغری کبری بچینمو

فلسفه بافی کنم ....وقتی سرنوشت حرف حرف خودشه و داره خیلی واضح می گه تا

من تو کله ام فرو کنم که :

رفتنی رفتنیه و بالاخره میره حالا یا به میل خودش یا به اجبار و

موندنی هم موندنیه و چه بخواهی و چه نخواهی می مونه.

من و دل و فکرم هم که به درک هرچی می خوان تو سر خودشون بزنن و زار بزنن..کی به کیه..!

آی سرنوشت.. فقط دستم بهت نرسه از بازی درآوردنت خوشم نمیاد باور کن

اگه ببینمت با دو تا دستام اون گردن درازتو

محکم می چسبم و خفه ات می کنم.

   بیست و شش سال هست که فکر می کنم

حالم خوب است..

   بیست و شش سال هست که به فکر میکنم  و فکرم را خط می زنم...

بیست و شش سال است که با احساس

زنانه ام به دنیا سلام کرده ام..

بیست و شش سال است که عشق را

زنده کرده ام و کشته ام...

بیست و شش سال است که روحم

می خواهد آزاد باشد..

بیست و شش سال....بیست و شش سال ...بیست و شش سال...خسته ام بیست و هفت را بیاور!

       از وقتی که تا خرخره ام

       خورده ام

       تو را!

عزیز روزهای گذشته! روزگارت چگونه است؟!

گرمای دستانی که به دست می گیری حتما گرم تر از دستان من است!

حتما همه چیز بر وفق مراد است! و حال و هوای خیانت خوب است!

حالا که او گفته و بار این عذابها را برداشته و تو خوشحالی! و باور داری که

هیچ عشقی نمی میرد!حتی اگر سرکوب شود و

گوشه ای از دلت پنهان مانده – در همه ی روزهایی که خالصانه و عاشقانه با تو بودم-

بیتابم ، صدایت بیتابم می کند

حریصم برای بیشتر با تو بودن

برای هر لحظه بیشتر صدایت را شنیدن

اشتیاق من به تو روزافزون است

نمی توانم شوقی که به تو دارم را مهار کنم

حس عاشقیم را ،حس دیوانگیم را

حس حسادتم را نمی توانم مهار کنم

برایت آشفته ام ،بیقرارم ،ناآرامم

اضطراب ،انتظار ،اشتیاق ،اشک ،آه ،جنون ،عشق

همه در من بیداد می کنند

از تو به آرامشی وصف نشدنی رسیده ام

از تو اوج گرفته ام از تو روحم به تمام لذتها رسیده است

از تو به تمام احساسات ناب دنیا گره خورده ام

هر چیز که برای تو باشد را دوست دارم

اشکی که برایت می ریزم را

انتظاری که برایت می کشم را

حسادتی که می ورزم را

به تو اندیشیدن را

همه را همه را ، هر چه که برای تو باشد.

پس آیا می توانم تغییر کنم ؟

می توانم از حقیقت عشق تو جدا شوم

نمی توانم بی تفاوت باشم به تو وهر چه که در اطراف توست

نمی توانم بگوییم که اگر امروز صدایت را نشنیدم مهم نیست

چونکه دیروز شنیده بودم !

نمی توانم خودم را آرام کنم بگویم حسودی نکن ،بی خیال باش !

نه نمی توانم ، نمی شود در من چنین چیزی نیست

نیست که فکرم و ذهنم و قلبم روزی را بی توعشق تو بگذرند.

نه عشق من

من بیتاب توام ،من عاشق توام

دنیا اگر نمی فهمد مهم نیست آنچه که مهم است تویی.

دیگر نمی خوام کسی غیر از تو مرا درک کند

برایم مهم نیست هیچ چیز غیر از تو، بگذار همه حرف زنند

من چیزی نمی شنوم جزء صدای تو

دوستت دارم و برایت بیتابی می کنم

عشقت را دارم همین برای من کافیست..

........

اقتدار  پرواز بیهوده بود

      نه پری در کار بود نه آسمانی

با خودم گفتم با این لبهای دوخته

روزی خواهم خندید؟

با هم دوست بودیم. از کودکی با هم دوست بودیم، از چند ماهگی به حضور هم عادت کرده بودیم. شاید محبتی هم بین ما به وجود آمده بود. تو سفید و بور و بلند بودی، من سبزه و مشکی و کوتاه. چند سال مان بود؟ یازده سال. یازده سال مان بود که دوست جدید پیدا شد،سمن، دوستی که مثل تو سفید و بور و بلند بود. شما با هم دوست شدید، من اقلیت شده بودم. پس گله ای نمی کردم وقتی برای این که لج من را درآورید هی از راز مشترک تان حرف می زدید . به من می گفتید :"سیاه!" دیگر همه چیز من مسخره شد، لباس هایم، حرف هایم، شوخی های بی مزه ام. در جمع دشمنم بودی؛ در خلوت دوستم.در راه مدرسه هی از راز مشترک تان می گفتید، از رازی که نبود. کم کم به خانه های هم راه پیدا کردید و یادتان بود که من را مسخره کنید. از همان موقع بود که "توهم توطئه در نبودم"، در من شکل گرفت. چند ماه گذشت. من یک روز کیف مدرسه تو را پاره کردم. توبیخ شدم؛ توبیخ به خاطر غلط اضافه ای که کرده بودم. کسی هم نفهمید که همه چیز را شما اول شروع کردید. من شدم آدم وحشیه... لعنت به تو!

چقدر تو قدرت داری عشق

زیر و رو می کنی این دایره ی دوار را

چقدر بی پروایی چقدر در خروشی

عجب حوصله داری ای  عشق !

کتاب که نمی خوانی اما همه را وادار به نوشتن می کنی...

عجیبی تو عجیب

و من دوستت دارم نمی خواهم بی تو باشم

احساس خوبی به من داده ایی حتی وقتی درد می کشیدم از تو

ولی باز نمی خواهم بی تو باشم

برایشان تعریف می کنم

می گویند: خواب زن چپ است !

کوچه های شبنم زده از مه صبحگاهی

خورشید طلایی

نخلهای مرطوب

جایت خالی

به تنهایی قدم می زدم

با یاد تو............

چه سرگردان است این عشق

که باید نشانی اش را

از کوچه های بن بست گرفت

چه حدیثی است عشق

که نمی پوسد وافسرده نیست

حتی آن هنگام که از آسمان به خانه آوار شود

           از سپيد و سياهي مي ترسم

                   چشمان تو اما

                رنگ آسمان است

              آسمان كه ترس ندارد

مي خواهم بروم به دور ترين جا

آنجا که قلبي نيست که

با هر نسيم برود....

...

برای نابودی هم

 با هم

دست به یکی شدیم

به چه درد ما خورد؟

وقتی که روی این خاک طلایی زندگی می کنی اما آب را باید بخری...!

از این همه از من دست کشیدن , دست بکش 

دوستت دارم های مرا دست مینداز

من از چشمت نمی افتم !

آنجا که مقصد تو بودی

پیش از همه به نرسیدن , رسیدم

آنجا که نرسیدن سراب بود , به چشمه رسیدم

من از چشمت نمی افتم!

نگاهت تنها اتفاقی بود که تنها برای من نمی افتاد

من از چشمت...

 به چشمت نمی آیم که از چشمت بیفتم

من خورشیدم

اگر ابری تیره نباشی ..

آماده شوم در عرض یک دقیقه.

بنشینم و از عشق سرودی بسرایم

آنگاه به صد شوق چو مرغان سبکبال

پر گیرم از این بام و بسوی تو بیایم

از کوته نظران چنان بگریزد

 که گویی از طاعون گریخته اید

آنان با دیدگاه محدودشان،

 همواره انگیزه های شما را سرکوب می کنند